ⓘ Bronisław Kuriata – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, ostatni dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. ..

                                     

ⓘ Bronisław Kuriata

Bronisław Kuriata – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, ostatni dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

                                     

1. Życiorys

Urodzony w Lewaczach, w gminie Ludwipol, powiecie kostopolskim, w województwie wołyńskim. Podczas II wojny światowej walczył w latach 1942–1944 w szeregach polsko-sowieckiego oddziału partyzanckiego im. Feliksa Dzierżyńskiego. Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo 15 maja 1944 i został skierowany do 1 Oficerskiej Szkoły Piechoty w Krakowie, po której ukończeniu brał udział w walkach frontowych na szlaku bojowym 1 Armii Wojska Polskiego od Kołobrzegu do Łaby, dowodząc plutonem, a następnie kompanią piechoty 11 pułku piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. W czasie walk był dwukrotnie ranny.

Od 1945 służył w podległym Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W latach 1946–1947 dowodził kompanią samodzielnego batalionu operacyjnego KBW, uczestnicząc w walkach z bandami nacjonalistów ukraińskich i ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym w południowych i wschodnich regionach kraju. W późniejszych latach ukończył kurs dowódców pułków w Wyższej Szkole Piechoty 1948, a następnie w 1958 Akademię Sztabu Generalnego WP. Zajmował szereg stanowisk dowódczych w jednostkach KBW od dowódcy kompanii poprzez dowódcę pułku aż do stanowiska dowódcy 5 Brygady KBW Ziemi Krakowskiej. W 1960 objął stanowisko szefa sztabu Korpusu. W październiku 1963 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. W marcu 1965 minister spraw wewnętrznych Mieczysław Moczar powołał go na dowódcę KBW, którą to funkcję sprawował do lipca 1965. Po rozformowaniu KBW czasowo pełnił obowiązki dowódcy podległych Ministerstwu Obrony Narodowej Wojsk Obrony Wewnętrznej. Współtworzył system Obrony Terytorialnej Kraju, którego integralną częścią były Wojska Obrony Wewnętrznej.

W latach 1968–1971 piastował stanowisko I zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej, gen. Grzegorza Korczyńskiego. W październiku 1968 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała dywizji.

Odwołany wraz z gen. Korczyńskim, był w latach 1971-1973 przedstawicielem PRL w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei – w randze ministra pełnomocnego. W latach 1973–1976 zastępca pełnomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds. specjalnych. Następnie pozostawał w dyspozycji MON.

Członek PPR od 1947, następnie członek PZPR.

W 1980 przeszedł w stan spoczynku. Został pożegnany oficjalnie przez wiceministra obrony narodowej, zastępcę ministra do spraw ogólnych gen. broni Józefa Urbanowicza. W WP służył 36 lat, z czego 17 lat w stopniu generalskim. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł po długoletniej, ciężkiej chorobie. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie kwatera EII-1-6.

                                     

2. Odznaczenia

  • Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
  • Medal "Za wyzwolenie Warszawy” ZSRR
  • Medal "Za udział w walkach o Berlin”
  • Medal za Zdobycie Berlina ZSRR
  • Odznaka "25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Narodowej 1941-1945" ZSRR
  • Krzyż Walecznych dwukrotnie
  • Medal 30-lecia Polski Ludowej
  • Order Czerwonego Sztandaru ZSRR
  • Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 ZSRR
  • Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Medal za Warszawę 1939–1945
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
  • Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Order Sztandaru Pracy II klasy
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Medal 10-lecia Polski Ludowej
  • Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Medal "Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych" III stopnia CSSR
  • Odznaka KBW "20 lat w Służbie Narodu"
  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
  • Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Medal "Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”
  • Krzyż Partyzancki
                                     
  • następnie 7 Pułk Łączności KBW Ziemi Kieleckiej. Dowódca pułku - mjr Bronisław Kuriata do 30 października 1954 r. - ppłk Franciszek Dworakowski od 30
  • Paszkowski, gen. Władysław Polański, gen. Józef Urbanowicz, gen. Bronisław Kuriata minister gen. Mieczysław Moczar, minister Waldemar Kozłowski, gwiazda
  • wrześniu 1958 Oficerowie Rudolf Dzipanow Włodzimierz Kopijkowski Bronisław Kuriata Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053 Org. z 30.03.1946
  • Literatów Polskich w Koszalinie, którego członkami - założycielami byli: Czesław Kuriata Henryk Livor - Piotrowski, Marta Aluchna - Emelianow, Zbigniew Kiwka, Stanisław
  • gen. bryg. Wacław Komar dowódca Wojsk Wewnętrznych gen. bryg. Bronisław Kuriata 12 marca 1965 1 lipca 1965 Pułki Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego
  • Franciszek Księżarczyk Ryszard Kubiczek Telesfor Kuczko Teodor Kufel Bronisław Kuriata Jan Kuriata Józef Kuropieska Tadeusz Kuśmierski Włodzimierz Kwaczeniuk Zdzisław
  • wyspy szczęśliwe, Aleksander Baumgardten Trudny rocznik 45, Czesław Kuriata Pamiętnik nauczycielski, Roman Tomczyk Lisopsy 1955 Witold Nawrocki
  • Gonczarow Grzegorz ppor. Jonów Dymitr por. Krasowicki Wiktor por. Bronisław Kuriata por. Podgórski Tomasz kpt. Pokrzywa Jan por. Smolik Włodzimierz pośmiertnie
  • 1922 1998 Mieczysław Stanclik, polski poeta ur. 1941 1999: Bronisław Kuriata polski generał dywizji ur. 1923 Payne Stewart, amerykański golfista
  • 1970 1971 gen. bryg. Mikołaj Matwiejewicz 1971 1972 gen. dyw. Bronisław Kuriata 1972 1973 gen. bryg. Józef Dziadura 1973 1974 gen. bryg. Brunon
  • mandatu w związku z powołaniem na Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Bronisław Komorowski zrzekł się mandatu w związku z wyborem na Prezydenta Rzeczypospolitej